یکی از مهمترین موضوعات طراحی سازه، مقاوم سازی سازهها در مقابل نیروی زلزله می باشد. به همین منظور تا به حال راهکارها و روشهای متعددی در جهت افزایش ظرفیت سازهها در برابر نیروی ناشی از زمین لرزه ارائه شده است. نکته قابل توجه اینجاست که در طراحی لرزهای، هم باید به دنبال افزایش ظرفیت باربری سازه بود و هم به دنبال افزایش شکل پذیری سازه. ولیکن راهکارهای آیین نامه ای و به خصوص راهکارهایی که برای سازه های با اهمیت متوسط و زیاد ارائه شده اند هر دو مورد مذکور را نمی توانند به نحو احسن برآورده کنند.
یکی از رویکردهای اثبات شده برای مقاوم سازی و بهسازی ساختمان ها در برابر بارهای لرزه ای (بارهای ناشی از زمین لرزه)، کنترل ارتعاشات لرزهای سازه میباشد. رویکرد کنترل ارتعاشات شامل روشها و فناوریهای متعددی میباشد که سیستم جداسازی لرزهای (Seismic Isolation System) از کارآمدترین آنها میباشد. به عبارتی در قیاس با سیستم هایی چون میراگرها (Dampers) و سیستمهای بدون خسارت (Damage Free Systems)، سیستمهای جداساز علاوه بر جلوگیری از خرابیهای سازهای قادر به محافظت لرزهای از المان های معماری نظیر چیدمان داخلی، نماپوش ها و غیره نیز می باشند.
